هرچقدر خشم و عصبانیت طرفداران احمدی نژاد و مسئولان درولت دروغ از اقبال گسترده عمومی به میرحسین موسوی برایم قابل درک است، دلیل ناراحتی و نگرانی طرفداران آقای کروبی از این مسئله را درک نمی کنم.

روز سه شنبه آقای زیدآبادی، دبیرکل محترم سازمان ادوار دفتر تحکیم وحدت طی یادداشتی که در صفحه آخر روزنامه اعتمادملی منتشر شده، مطالبی را مطرح کرده که جز تعجب و تاسف نمی توانم نکته دیگری را درباره اش بیان کنم.

آقای زیدآبادی در این یادداشت ابتدا با صدور یک حکم قطعی و غیرقابل تجدیدنظر مدعی شده که احمدی نژاد حتی به اندازه مرحله اول انتخابات ریاست جمهوری سال 84 رای ندارد! و شکست او در انتخابات پیش رو قطعی است.

وی سپس این حکم قطعی! را مبنای تحلیل خود قرار داده و با اذعان به پیشتازی مهندس موسوی در انتخابات و احتمال بالای پیروزی او در دور نخست، وضعیت مهدی کروبی را وضعیتی بینابینی (بین احمدی نژاد و موسوی) عنوان کرده است.

آقای زیدآبادی در آخر نتیجه گرفته برای ممانعت از پیروی میرحسین در دور نخست انتخابات! باید رقابت اصلی مابین کروبی و موسوی برقرار شود. وی در عین حال تلاش کرده ژستی موجه هم برای تئوری خود اتخاذ کند و با بافتن آسمان و ریسمان به هم، پیروزی موسوی در دور نخست را به ضرر جنبش اصلاحات دانسته است.

از سوی دیگر، اکبر منتجبی هم که ابتدا در روزنامه های نزدیک به مشارکت می نوشت، روزی در اتاق فکر ستاد هاشمی مشغول شد، یک روز دیگر خود را خبرنگار ویژه خاتمی خطاب کرده و وعده داده بود هر زمان لازم بود برای او کار می کند، بعدا در شهروند امروز طرفدار کروبی شده بود و علیه خاتمی می نوشت، سپس قاطعانه از میرحسین موسوی حمایت کرد و وعده داد کروبی هم به نفع او کنار می کشد و در آخر پس از کاندیداتوری موسوی او را رها کرد و مجددا طرفدار کروبی شده، در یادداشتی که در صفحه دو همان شماره اعتمادملی منتشر شده، دلخور از موج اجتماعی شکل گرفته در حمایت از میرحسین، موسوی و احمدی نژاد را مشابه هم دانسته است.

واقعا نمی دانم چه بگویم!

دوستان درست مانند همان زمانی که انواع و اقسام اخبار دروغ و تخریبی را درباره خاتمی و حامیانش می نوشتند، اکنون هم بخش اعظم توان و انرژی خود را صرف تخریب موسوی و حامیانش کرده اند. آنچه در این میان توسط این آقایان فراموش شده دشمن مشترک است که چند روزی است به شماره افتادن نفس هایش کاملا آشکار شده است.

اساسا اگر مشکل بر سر این دشمن مشترک نبود که افرادی مانند آقای زیدآبادی از جرگه تحریمیون به اردوگاه کروبی نمی پیوستند یا امثال من پس از انصراف شوکه کننده خاتمی، از میرحسین حمایت نمی کردیم.

نمی دانم این دوستان تا کی قرار است این تخریب ها و تحلیل های آبکی را ادامه دهند و چشم خود را بر واقعیت های جامعه ببندند. واقعا راست گفته اند کسی که خواب است را می توان بیدار کرد اما کسی که خود را به خواب زده نمی توان. آنقدر راحت از شکست قطعی احمدی نژاد آنهم در دور اول و آنهم با آرایی کمتر از دور اول انتخابات 84 سخن می گویند که گویی از یک کره دیگر در حال رصد کردن فضای سیاسی – اجتماعی ایران هستند.

خوشحالم که مجموعه حامیان موسوی و به خصوص شخص ایشان و همچنین شخص آقای کروبی و اکثریت تیم انتخاباتی ایشان، هنوز وارد این فضاهای دشمن شادکن نشده اند و امیدوارم که شرایط تا پایان هم به همین روال ادامه یابد.

موسوی و کروبی نباید با هم رقابت کنند چون این مسابقه اساسا بین آنها نیست. این مسابقه، مسابقه ای است که یک روی آن حریفی تا بن دندان مسلح به انواع و اقسام ابزار و امکانات قرار دارد که ثابت کرده هیچ ابایی از انجام هر کار ممکن و به هر وسیله ای، برای بقای خود ندارد.

با وجود این، موج سبزی که اکثر نقاط کشور را فرا گرفته و روز به روز هم در حال گسترش است، می تواند به کابوس سیاه چهار ساله دولت دروغ و ریا پایان دهد. این اتفاق مبارک را فدای نگاه و بغض شخصی خود نکنید. 

میرحسین موسوی: باید راه سعید حجاریان را ادامه دهیم